Column: Een gelijkwaardige start vraagt soms om ongelijke behandeling

Geplaatst door CorporatieMedia op
 

Een starter die het huis uit wil. Een vader die na een scheiding een nieuwe plek zoekt. Een statushouder die hier een bestaan wil opbouwen. Hun verhalen verschillen, maar hun vraag is dezelfde: waar kan ik wonen? Toch gaat het gesprek al snel over wie voorrang krijgt. Wie moet wachten. En wie een woning krijgt die ook naar een ander had kunnen gaan.

Onlangs presenteerden het Rijk, de provincies, gemeenten en Aedes het akkoord Aanvullende Vormen van Huisvesting. Een akkoord dat mensen moet helpen die snel een woonplek nodig hebben. 
Aan het akkoord ging stevige kritiek vooraf. Ook vanuit Havensteder.

Ik ga die discussie hier niet overdoen. Provincies en gemeenten gaan aan de slag om extra locaties voor tijdelijke woningen te realiseren, corporaties staan klaar om daar woningen te realiseren. Belangrijk daarbij is een gedeeld vertrekpunt. Want voordat we het hebben over de verdeling van woningen, moeten we het eens zijn over waarvoor we het doen. 

Voor mij is dat eenvoudig: iedereen in Nederland verdient een thuis. Zeker de mensen die nog geen passend thuis hebben. Daar moet soms een ongelijke behandeling aan voorafgaan om een gelijkwaardige start mogelijk te maken. Bijvoorbeeld omdat je nog geen inschrijfduur hebt of omdat je geen sociaal netwerk hebt. Dat geldt voor de student, de vader van drie én voor de statushouder. 

Dit uitgangspunt lost de schaarste niet op. Het maakt lastige keuzes ook niet ineens gemakkelijk. Maar het bepaalt wel hoe we die keuzes maken en erover praten. Zeker in een tijd waarin tegenstellingen worden uitvergroot, moeten we voorkomen dat woningzoekenden elkaars tegenstanders worden. Hun probleem is niet dat een ander ook een woning zoekt. Hun probleem is dat er te weinig woningen zijn.

Natuurlijk moeten plannen haalbaar, betaalbaar en toekomstbestendig zijn. We moeten rekenen, afspraken maken en kijken wat er in de praktijk kan. Maar cijfers zijn een middel, geen vertrekpunt. Achter iedere maatregel staat iemand die verder wil met zijn leven. Blijven uitleggen voor wie we het doen, hoort bij onze verantwoordelijkheid als beleidsmakers en bestuurders. Niet als bijzin bij een rekensom, maar als basis onder onze besluiten. Als het startpunt van het gesprek.

En juist daarom mogen we bij dit akkoord niet blijven steken. Aanvullende vormen van huisvesting kunnen helpen, maar zijn een deel van de oplossing. Zolang we vooral praten over wie welk stukje krijgt, blijft de taart te klein. We hebben voldoende bouwlocaties nodig, betaalbare grond, minder bureaucratie en meer doorstroming. Zodat we meer betaalbare woningen kunnen realiseren. Daar moeten we als overheden en corporaties samen het verschil maken.

Laten we dit akkoord dus benutten, zonder de grotere opdracht uit het oog te verliezen. Niet steeds opnieuw uitleggen wie nog even moet wachten, maar zorgen dat meer mensen aan de beurt komen. Strijd om een stukje van de taart helpt niemand. Een grotere taart wel. Daar moeten we aan werken. Met een plek voor iedereen.

Sander Uiterwaal is lid van de Raad van Bestuur van Havensteder.

Bron: CorporatieGids Magazine, Foto: CorporatieMedia